مرا به سوی آسمان راه دهید.

دو بال با پرهای سفید و خاکستری می خواهم.

دلی پر شور پرواز، برای تماشای دنیای زیر پاهایم می خواهم.

آرزوهایم را روی زمین می گذارم.

و زمین را به قصد آسمان رها می کنم. تا وسط آسمان، دور، همچون نقطه کوچکی بشوم.

رها، آزاد و سبک وزن. اینجا همان جایی است که آزروهایم را می بینم. همان جایی که احساس یافتن می کنم.

منتظر کسی نخواهم ماند. با کلمات و کاغذهای بی خط و با تخیلات قبل از خواب هر شب ام. همان همراهان همیشگی زندگی ام،راهم را ادامه می دهم.

پروازم را از من نگیرید.

 به سوی آسمان بی انتهای شبهای پرستاره ام پیش می روم.

همین جا خواهم ماند و دیگر جایی برای تنهایی نیست.

                 سلام به رهایی..

                                  سلام به ستا ره ها..

                                                     سلام به پرواز..